Difference between revisions 334333 and 334334 on sourceswiki

  {{সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ}}⏎
⏎
                                              
              ৰামায়ণ ।
            আদিকাণ্ড ।
            ১ অধ্যায় ।
              বন্দনা ।
          শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ ।

ৰামায় ৰামচন্দ্ৰায় ৰামভদ্ৰায় বেধসে ।
ৰঘুনাথায় নাথায় সীতায়াঃপতয়ে নমঃ ॥
------------------------------------------
  জয় জয় কৃষ্ণ দেৱ দৈবকী নন্দন ।                            
  ব্ৰহ্মা হৰে কৰে যাৰ চৰণে বন্দন ॥১                           
  আতি অন্ত্য জাতি তৰে যাৰ লৈলে নাম ।                        
  হেন কৃষ্ণ পদে কৰোঁ সদাই প্ৰণাম ॥২                           
  নমো নমো ৰাম ৰঘুকুলৰ কমল ।                             
  কৰয়ো প্ৰকাশ নিজ যশ সুনিৰ্ম্মল ॥৩                        
  পুৰিলাহা যিতো জগতৰ মনকাম ।                            
  হেন ৰাম পদে কৰোঁ সদাই প্ৰণাম॥৪ 
  একে ব্ৰহ্ম আসি চাৰি মূৰ্ত্তি অৱতৰি ।                                                                         
  হৰিলা ভূমিৰ ভাৰ ৰাক্ষস সংহৰি ॥৫                           
  ব্ৰহ্মা আদি দেৱৰ সাধিলা প্ৰয়োজন ।                           
  প্ৰণামো সাদৰে হেন ৰামৰ চৰণ ॥৬                           
  নিজ গুৰু চৰণত কৰি নমস্কাৰ ।                               
  ৰচিলোঁ মাধৱে আদ্য কাণ্ড কথা সাৰ ॥৭                         
  আচৰি মঙ্গল গুণ কীৰ্ত্তন কৃষ্ণৰ ।       
  কৃষ্ণক স্মৰণে সিদ্ধি হৌক আৰম্ভৰ ॥৮                        
  বোলোঁ কৃতাঞ্জলি শুনা সবে সভাসদ ।                           
  মহা মূঢ় হুয়া কৰোঁ ৰামায়ণ পদ ॥৯                           
  পৰম চঞ্চল মই অধমৰ দোষ ।                              
  ক্ষেমিবা সকলে নকৰিবা অসন্তোষ ॥১০                          
  নাহিকে কবিতা গুণ নুহিকোঁ পণ্ডিত ।                           
  তথাপিতো ভৈলা পদ কৰিবাক চিত্ত ॥১১                        
  মহাভোগ ইচ্ছা যেন ভৈলা দৰিদ্ৰৰ ।                            
  মই অজ্ঞানীৰ জানা সেহি পটন্তৰ ॥১২   
  জানি মহাজনে নিন্দা নকৰিবা আত ।
  কৰোঁ হেৰা মই কৃতাঞ্জলি প্ৰণিপাত ॥১৩
  যেই সেই বিকে যেন অমূল্য ৰতন । 
  তাক বাছি আছে জানা কোন মহাজন ॥১৪
  মোৰ পদ পটন্তৰ যেন হীন জাতি ।
  ৰামৰ চৰিত্ৰচয় মহাৰত্ন আতি ॥১৫   
  মোৰ পদ জানি দোষ কৰি পৰিহাৰ ।  
  লৈয়ো ৰাম গুণময় মহাৰত্ন সাৰ ॥১৬
  তেবেসে কলিত হৈবা কৃতাৰ্থ সম্প্ৰতি ।
  ৰাম কথা শুনি অনায়াসে পাইবা গতি ॥১৭
  উত্তম মনুষ্য জন্ম নকৰিয়ো বৃথা ।
  এক চিত্ত মনে শুনা ৰামায়ণ কথা ॥১৮
  মহা ঋষি বাল্মীকিৰ নিৰ্ম্মল হৃদয় । 
  কৰিলা লোকক মহা কৃপা কৃপাময় ॥১৯
  ৰাম কথা অমৃতক কৰি মহাদান ।
  সাধিলন্ত জগতৰ পৰম কল্যাণ ॥২০
  এক দিনা বাল্মীকি উঠিয়া প্ৰভাতত ।
  স্নান কৰিবাক প্ৰতি গঙ্গাৰ জলত ॥২১   
  শিষ্য ভৰদ্বাজক বুলিলা ঋষিৰাজ ।  
  সত্বৰে লৈয়োক স্নান কৰিবাৰ সাজ ॥২২
  শুনি ভৰদ্বাজ সাজ লৈলা তেতিক্ষণে ।
  স্নানিবাক লৰিলা সমন্তে ঋষিগণে ॥২৩
  স্নানিতে লাগিলা ঋষি গঙ্গাৰ জলত ।
  দেখিলন্ত ক্ৰৌঞ্চ পক্ষী বৃক্ষৰ ডালত ॥২৪
  পৰম হৰিষে পক্ষী কৰয় সঙ্গম ।
  ব্যাধ গোটে আসি পশিলেক যেন যম ॥২৫
  সঙ্গম সময়ে দুষ্টে পক্ষীক হানিল ।
  দেখি বাল্মীকিৰ মহা কৰুণা মিলিল ॥২৬
  মহা ক্ৰোধে ব্যাধক বুলিলা ঋষিৰাজ ।
  শুনৰে অধম কিলো কৰিলি অকাজ ॥২৭
  সঙ্গম কৰোঁতে পক্ষীক কৰিলি সংহাৰ ।
  চিৰকাল নৰকে পচিবি দুৰাচাৰ ॥২৮
  ইহ লোকে দুৰ্যশ থাকিবে বৰ তোৰ ।
  মোহ হুয়া কৰ্ম্ম তই কৰিলি দুৰ্ঘোৰ ॥২৯
  এহি বুলি মনে ঋষি কৰন্ত বিষাদ ।
  অকস্মাতে আসি কিনো দেখিলোঁ প্ৰমাদ ॥৩০
  স্নান কৰি জলহন্তে উঠি তপোধন ।
  শিষ্য সমে কৰিলন্ত গৃহক গমন ॥৩১
  ঘৰে আসি বসি মুনি গুণন্ত মনত ।
  কেন মতে বাক্য মোৰ বজাইল মুখত ॥৩২
  চাৰি পদ হুয়া মোৰ আসিল বচন ।
  শ্লোক নামে ইহাকে বুলিয়ো সৰ্ব্বজন ॥৩৩
  বাল্মীকিৰ মুখে ভৈল বচন উত্তম ।
  শ্লোক নামে কবিতা শুনন্তে মনোৰম ॥৩৪

মা নিষাদ প্ৰতিষ্ঠাং ত্বমগমঃ শাশ্বাতীঃ সমা ।
যত্ ক্ৰৌঞ্চমিথুনাদেকমবধিঃ কামমোহিতম্ ॥

[[Category:অসমীয়াসপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ‎]]