Difference between revisions 334743 and 334744 on sourceswiki{{সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ}}
:::১৮ অধ্যায়
::'''ঋষ্যশৃঙ্গৰ কাহিনী'''
::::ছবি ।
:::
সুমন্ত্ৰী সুমন্ত্ৰ গুণি, বশিষ্ঠৰ বাণী শুনি,
উঠিলন্ত কৰি যোৰহাত ।
সুমধুৰ কৰি বাণী, বুলিলন্ত মহামানী,
শুনিয়োক পৃথিবীৰ নাথ ॥১
বশিষ্ঠে কহিলা যত, সবে সত্য স্বৰূপত,
পূৰ্ব্ব কথা সুমৰিলোঁ আমি ।
আপুনিও জানা তুমি, সাম্প্ৰতে পাসৰি আছা,
সুমৰাইলে সুমৰিবা স্বামী ॥২
শান্তা নামে কন্যাখানি, তযু গৃহে মহামানী,
উপজিল পৰম সুন্দৰী ।
লোমপাদ নৰপতি, অঙ্গদেশ অধিপতি,
শান্তাক খুজিলা ভক্তি কৰি ॥৩
মিত্ৰৰ ভাৱত থাকি, তুমিও শান্তাক দিলা,
ঝিউ বুলি তেন্তে তুলিলন্ত ॥৪
লোমপাদ মহামানী, বিভাণ্ডৰ পুত্ৰ আনি,
শান্তা কন্যা দিলন্ত বিবাহ ।
ঋষ্যশৃঙ্গ নিয়া যজ্ঞ, কৰি পাচে লোমপাদে,
পুত্ৰ পায়া মিলিল উত্সাহ ॥৫
দ্বাদশ বত্সৰ বৃষ্টি, তাহাৰ ৰাজ্যত নাই,
তাতে লোক মৰয় সমস্ত ।
ঋষ্যশৃঙ্গ আসিলতে, ভৈলা বৃষ্টি অসংখ্যাত,
পাচে সুখী ভৈলা লোক যত ॥৬
শুনি দশৰথে পাচে, সুমন্ত্ৰত পুছিলন্ত,
শুনিয়োক সুমন্ত্ৰ সাক্ষাত ।
কেনমতে ঋষ্যশৃঙ্গ, কৰিলা শান্তাক বিহা,
প্ৰপঞ্চিয়া কহিয়ো আমাত ॥৭
সুমন্ত্ৰ বোলন্ত ৰাজা, শুনিয়ো কৌতুক মনে,
সিতো বিভাণ্ডক মহাঋষি ।
ঋষ্যশৃঙ্গ পুত্ৰ লৈয়া, মাধৱত মতি দিয়া,
কৰে তপ তপোবনে বসি ॥৮
অপুত্ৰক ভৈলোঁ বুলি, লোমপাদ নৃপতিৰ
মনে আতি অসুখ অশেষ ।
ঋষ্যশৃঙ্গ আনি যজ্ঞ, কৰাইলে হৈবেক পুত্ৰ,
পাইলা উপদেশ ॥৯
লোমপাদ ৰাজা পাছে, ঋষি পুত্ৰ আনিবাক,
কৰিলন্ত উপায় উত্তম ।
নৌকাৰ উপৰে নানা, ফল মূল সমন্বিতে,
মায়াবলে পাতিলা আশ্ৰম ॥১০
সুগন্ধ কৰ্পূৰ চিনি, ঘৃতে পাক কৰি আনি,
সাজিলন্ত বিবিধ সন্দেশ ।
ফল ফুল ৰূপে তাক, বৃক্ষতে নিৰ্ম্মিয়া থৈল,
দেখি বন পৰম সুবেশ ॥১১
নানা গন্ধে হুয়া মত্ত, গুঞ্জৰে ভ্ৰমৰা যত,
কোকিলৰ কুহু কুহু ৰাৱ ।
বহয় শীতল বাত, কামুক ৰমণী যেন,
মদনক দেয় হাত বাৱ॥১২
জানে যত নৃত্য গীত, আতিশয় সুশিক্ষিত,
যুবতী সুন্দৰী সুবদনী ।
কামকলা কেলি যত, জানে আতি নানামত,
নানা ৰসে পৰম শুৱনী ॥১৩
গাৱে যেন পট্টবাসে, আতিশয় লয়লাসে,
কাছিপাৰি নাৱত চড়িল ।
কতেক বৰ্ণাইবোঁ তাক, ঋষ্যশৃ্ঙ্গ আনিবাক,
সুমঙ্গল সময়ে লৰিল ॥১৪
কতো দিন অনন্তৰে, পাইলা গৈয়া তপোবন,
মায়া নৌকা আঁৰ কৰি থৈলা ।
বিভাণ্ডক মুনিবৰে, পুত্ৰ থৈয়া নিজ ঘৰে,
তপ কৰিবাক লাগি গৈলা ॥১৫
পাচে নটীগণ যত, ছেগ চায়া সময়ত,
গৈয়া ঋষ্যশৃঙ্গৰ আগত ।
হাতে তালযন্ত্ৰ ধৰি, সুৰ সুললিত কৰি,
নৃত্য গীত কৰে নানা মত ॥১৬
বিভাণ্ডক আসিবাৰ, সময় জানিয়া সবে,
তাৰাতৰি আশ্ৰমক যায় ।
এহি মতে নৃত্য গীতে, ক্ৰীড়া কৰি নানামতে,
ঋষিক মোহিলা সমুদায় ॥১৭
নাচনীৰ লয়লাস, দেখি মুনি তোলে হাস,
কুতূহলে কৰন্ত জিজ্ঞাস ।
মূৰ্ত্তি আতি অনুপাম, কমন তোমাৰ নাম,
কোন থানে কৰাঁহা নিবাস ॥১৮
শুনি নাৰী নিৰন্তৰে, দিলা তাঙ্ক প্ৰত্যুত্তৰ,
সবে আমি উত্তম তপস্বী ।
জানো তুমি মুনিৰাজ, পশি তপোবন মাজ,
কৰাঁ তপ এক মনে বসি ॥১৯
নিকটতে তপোবন, তযু আগে সৰ্ব্বক্ষণ,
নৃত্যগীত কৰোঁ কৌতূহল ।
তোমাৰ সঙ্গক মনে, আমি সব ঋষিগণে,
বেদপাঠ কৰোঁ সুকোমল ॥২০
ঋষ্যশৃঙ্গ মায়া বাণী, শুনি মনে অনুমানি,
বোলে শুনা শুনা ঋষিগণ ।
তোমাসাৰ পায়া সঙ্গ, মোহোৰ কৌতূক ৰঙ্গ,
মিলয় মনত সৰ্ব্বক্ষণ ॥২১
আমিও তোমাৰ তুলে, থাকিবোঁহো কৌতূহলে,
সুমধুৰ বেদধ্বনি শুনি ।
আতি সুললিতভাৱে, সুন্দৰ কোমল গাৱে,
তুমি সব সমে মহামুনি ॥২২
সুশোভন জটাভাৰ, বাকলি বসন গাৰ,
অত্যন্ত শীতল আতিশয় ।
তোমাসাৰ শৰীৰৰ, ভস্ম ধূলি নিৰন্তৰ,
উত্তম সুৰভী গন্ধ বয় ॥২৩
আমাৰ বৃক্ষৰ ছাল, পিন্ধিবাক নুহি ভাল,
শিৰে আউলজাউল জটাভাৰ ।
কৰে আতি জটাজট, শুনি আতি খটমট,
বেদধ্বনি যতেক আমাৰ ॥২৪
শৰীৰ সকলে ৰুক্ষা, ভস্ম ধূলি যত দেখা,
ঘষিতে কুত্সিত কৰে গাৱ ।
এহিমতে মুনিবৰ, বৰ্ণাইলা নিৰন্তৰ,
যতেক আপোন পৰ ভাৱ ॥২৫
ওপজাৰে পৰা ঋষি, নিজ আশ্ৰমত বসি,
তপ কৰি থাকন্ত সদাই ।
পৰম মহন্ত সন্ত, আন একো নজানন্ত,
তপে মন মগ্ন সমুদায় ॥২৬
মায়াৰূপীগণে যত, কপটে কহিলা কথা,
তাকে সত্য মনত মানিল ।
পাচে স্ত্ৰীসবে আনি, মোদক সন্দেশ নিয়া,
ঋষিৰ পুত্ৰৰ হাতে দিল ॥২৭
ঋষ্যশৃঙ্গ মহামুনি, ফল হেন মনে মানি,
ভুঞ্জিলা হৰিষ কৰি মন ।
নজানি কপট মায়া, সুস্বাদু সুৰভী পায়া,
পুছিলন্ত শুনা ঋষিগণ ॥২৮
তোমাৰ ৰাজ্যৰ ফল, খায়া ভৈলোঁ কুতূহল,
ইতো আতি স্বাদত বিচিত্ৰ ।
আছয় আমাক দায়া, অন্যোঅন্যে আলিঙ্গিয়া,
আঁসা তুমি আমি কৰোঁ মিত্ৰ ॥২৯
তোমাসাৰ সঙ্গে যাইবোঁ, ইটো মধুফল খাইবোঁ,
শুনিবোঁ মধুৰ বেদধ্বনি ।
থাকিবোঁ তোমাৰ সঙ্গে, তপ কৰি মহাৰঙ্গে,
অন্যোঅন্যে বঞ্চিবোঁ ৰজনী ॥৩০
নমো নমো নমো ৰাম, যাৰ যশ অনুপাম,
জগতৰে মঙ্গল নিশ্চয় ।
অমৃততোধিক কৰি, পিয়াঁ আক কৰ্ণ ভৰি,
মহাজনে মোক্ষকো তেজয় ॥৩১
হেন তযু গুণ নাম, মোৰ মুখে অবিশ্ৰাম,
কীৰ্ত্তন কৰোক প্ৰভুৰাম ।
এহি কৃপা কৰাঁ মোক, যত সামাজিক লোক,
বোলাঁ ৰাম তেজি আন কাম ॥৩২
This site is not affiliated with or endorsed in any way by the Wikimedia Foundation or any of its affiliates. In fact, we fucking despise them.
|
