 |
 |
If you find this site useful or just support what I'm doing, I'd really appreciate if you could donate. To cover server costs and for the hundreds of hours I've put into making this happen.
|
 |
If you spot content on this site that is genuinely illegal or actually puts someone in real danger, contact [email protected]. We have multiple agents reviewing tickets 24/7. Note that we try to maintain as much transparency as possible, both about ourselves and of the actions of Wikipedians. For example, if we removed a live link to CSAM content that was posted by a Wikipedia admin, we would replace it a placeholder like "<link to CSAM that was posted by Demiurge1000 redacted by Undersight>". Note that "I don't like it" is NOT a valid removal reason. If instead you are a Wikipedophile trying to get all the dark secrets of Wikipedia censored, please follow this guide instead.
If you would like to contact the owner of this about something else (e.g. press inquires, feature requests, bug reports), e-mail [email protected] or [email protected].
|
Difference between revisions 334744 and 334756 on sourceswiki{{সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ}} :::১৮ অধ্যায় ::'''ঋষ্যশৃঙ্গৰ কাহিনী''' ::::ছবি । ::: সুমন্ত্ৰী সুমন্ত্ৰ গুণি, বশিষ্ঠৰ বাণী শুনি, উঠিলন্ত কৰি যোৰহাত । সুমধুৰ কৰি বাণী, বুলিলন্ত মহামানী, শুনিয়োক পৃথিবীৰ নাথ ॥১ বশিষ্ঠে কহিলা যত, সবে সত্য স্বৰূপত, পূৰ্ব্ব কথা সুমৰিলোঁ আমি । আপুনিও জানা তুমি, সাম্প্ৰতে পাসৰি আছা, সুমৰাইলে সুমৰিবা স্বামী ॥২ শান্তা নামে কন্যাখানি, তযু গৃহে মহামানী, উপজিল পৰম সুন্দৰী । লোমপাদ নৰপতি, অঙ্গদেশ অধিপতি, শান্তাক খুজিলা ভক্তি কৰি ॥৩ মিত্ৰৰ ভাৱত থাকি, তুমিও শান্তাক দিলা, ঝিউ বুলি তেন্তে তুলিলন্ত ॥৪ লোমপাদ মহামানী, বিভাণ্ডৰ পুত্ৰ আনি, শান্তা কন্যা দিলন্ত বিবাহ । ঋষ্যশৃঙ্গ নিয়া যজ্ঞ, কৰি পাচে লোমপাদে, পুত্ৰ পায়া মিলিল উত্সাহ ॥৫ দ্বাদশ বত্সৰ বৃষ্টি, তাহাৰ ৰাজ্যত নাই, তাতে লোক মৰয় সমস্ত । ঋষ্যশৃঙ্গ আসিলতে, ভৈলা বৃষ্টি অসংখ্যাত, পাচে সুখী ভৈলা লোক যত ॥৬ শুনি দশৰথে পাচে, সুমন্ত্ৰত পুছিলন্ত, শুনিয়োক সুমন্ত্ৰ সাক্ষাত । কেনমতে ঋষ্যশৃঙ্গ, কৰিলা শান্তাক বিহা, প্ৰপঞ্চিয়া কহিয়ো আমাত ॥৭ সুমন্ত্ৰ বোলন্ত ৰাজা, শুনিয়ো কৌতুক মনে, সিতো বিভাণ্ডক মহাঋষি । ঋষ্যশৃঙ্গ পুত্ৰ লৈয়া, মাধৱত মতি দিয়া, কৰে তপ তপোবনে বসি ॥৮ অপুত্ৰক ভৈলোঁ বুলি, লোমপাদ নৃপতিৰ মনে আতি অসুখ অশেষ । ঋষ্যশৃঙ্গ আনি যজ্ঞ, কৰাইলে হৈবেক পুত্ৰ, পাইলা উপদেশ ॥৯ লোমপাদ ৰাজা পাছে, ঋষি পুত্ৰ আনিবাক, কৰিলন্ত উপায় উত্তম । নৌকাৰ উপৰে নানা, ফল মূল সমন্বিতে, মায়াবলে পাতিলা আশ্ৰম ॥১০ সুগন্ধ কৰ্পূৰ চিনি, ঘৃতে পাক কৰি আনি, সাজিলন্ত বিবিধ সন্দেশ । ফল ফুল ৰূপে তাক, বৃক্ষতে নিৰ্ম্মিয়া থৈল, দেখি বন পৰম সুবেশ ॥১১ নানা গন্ধে হুয়া মত্ত, গুঞ্জৰে ভ্ৰমৰা যত, কোকিলৰ কুহু কুহু ৰাৱ । বহয় শীতল বাত, কামুক ৰমণী যেন, মদনক দেয় হাত বাৱ॥১২ জানে যত নৃত্য গীত, আতিশয় সুশিক্ষিত, যুবতী সুন্দৰী সুবদনী । কামকলা কেলি যত, জানে আতি নানামত, নানা ৰসে পৰম শুৱনী ॥১৩ গাৱে যেন পট্টবাসে, আতিশয় লয়লাসে, কাছিপাৰি নাৱত চড়িল । কতেক বৰ্ণাইবোঁ তাক, ঋষ্যশৃ্ঙ্গ আনিবাক, সুমঙ্গল সময়ে লৰিল ॥১৪ কতো দিন অনন্তৰে, পাইলা গৈয়া তপোবন, মায়া নৌকা আঁৰ কৰি থৈলা । বিভাণ্ডক মুনিবৰে, পুত্ৰ থৈয়া নিজ ঘৰে, তপ কৰিবাক লাগি গৈলা ॥১৫ পাচে নটীগণ যত, ছেগ চায়া সময়ত, গৈয়া ঋষ্যশৃঙ্গৰ আগত । হাতে তালযন্ত্ৰ ধৰি, সুৰ সুললিত কৰি, নৃত্য গীত কৰে নানা মত ॥১৬ বিভাণ্ডক আসিবাৰ, সময় জানিয়া সবে, তাৰাতৰি আশ্ৰমক যায় । এহি মতে নৃত্য গীতে, ক্ৰীড়া কৰি নানামতে, ঋষিক মোহিলা সমুদায় ॥১৭ নাচনীৰ লয়লাস, দেখি মুনি তোলে হাস, কুতূহলে কৰন্ত জিজ্ঞাস । মূৰ্ত্তি আতি অনুপাম, কমন তোমাৰ নাম, কোন থানে কৰাঁহা নিবাস ॥১৮ শুনি নাৰী নিৰন্তৰে, দিলা তাঙ্ক প্ৰত্যুত্তৰ, সবে আমি উত্তম তপস্বী । জানো তুমি মুনিৰাজ, পশি তপোবন মাজ, কৰাঁ তপ এক মনে বসি ॥১৯ নিকটতে তপোবন, তযু আগে সৰ্ব্বক্ষণ, নৃত্যগীত কৰোঁ কৌতূহল । তোমাৰ সঙ্গক মনে, আমি সব ঋষিগণে, বেদপাঠ কৰোঁ সুকোমল ॥২০ ঋষ্যশৃঙ্গ মায়া বাণী, শুনি মনে অনুমানি, বোলে শুনা শুনা ঋষিগণ । তোমাসাৰ পায়া সঙ্গ, মোহোৰ কৌতূক ৰঙ্গ, মিলয় মনত সৰ্ব্বক্ষণ ॥২১ আমিও তোমাৰ তুলে, থাকিবোঁহো কৌতূহলে, সুমধুৰ বেদধ্বনি শুনি । আতি সুললিতভাৱে, সুন্দৰ কোমল গাৱে, তুমি সব সমে মহামুনি ॥২২ সুশোভন জটাভাৰ, বাকলি বসন গাৰ, অত্যন্ত শীতল আতিশয় । তোমাসাৰ শৰীৰৰ, ভস্ম ধূলি নিৰন্তৰ, উত্তম সুৰভী গন্ধ বয় ॥২৩ আমাৰ বৃক্ষৰ ছাল, পিন্ধিবাক নুহি ভাল, শিৰে আউলজাউল জটাভাৰ । কৰে আতি জটাজট, শুনি আতি খটমট, বেদধ্বনি যতেক আমাৰ ॥২৪ শৰীৰ সকলে ৰুক্ষা, ভস্ম ধূলি যত দেখা, ঘষিতে কুত্সিত কৰে গাৱ । এহিমতে মুনিবৰ, বৰ্ণাইলা নিৰন্তৰ, যতেক আপোন পৰ ভাৱ ॥২৫ ওপজাৰে পৰা ঋষি, নিজ আশ্ৰমত বসি, তপ কৰি থাকন্ত সদাই । পৰম মহন্ত সন্ত, আন একো নজানন্ত, তপে মন মগ্ন সমুদায় ॥২৬ মায়াৰূপীগণে যত, কপটে কহিলা কথা, তাকে সত্য মনত মানিল । পাচে স্ত্ৰীসবে আনি, মোদক সন্দেশ নিয়া, ঋষিৰ পুত্ৰৰ হাতে দিল ॥২৭ ঋষ্যশৃঙ্গ মহামুনি, ফল হেন মনে মানি, ভুঞ্জিলা হৰিষ কৰি মন । নজানি কপট মায়া, সুস্বাদু সুৰভী পায়া, পুছিলন্ত শুনা ঋষিগণ ॥২৮ তোমাৰ ৰাজ্যৰ ফল, খায়া ভৈলোঁ কুতূহল, ইতো আতি স্বাদত বিচিত্ৰ । আছয় আমাক দায়া, অন্যোঅন্যে আলিঙ্গিয়া, আঁসা তুমি আমি কৰোঁ মিত্ৰ ॥২৯ তোমাসাৰ সঙ্গে যাইবোঁ, ইটো মধুফল খাইবোঁ, শুনিবোঁ মধুৰ বেদধ্বনি । থাকিবোঁ তোমাৰ সঙ্গে, তপ কৰি মহাৰঙ্গে, অন্যোঅন্যে বঞ্চিবোঁ ৰজনী ॥৩০ নমো নমো নমো ৰাম, যাৰ যশ অনুপাম, জগতৰে মঙ্গল নিশ্চয় । অমৃততোধিক কৰি, পিয়াঁ আক কৰ্ণ ভৰি, মহাজনে মোক্ষকো তেজয় ॥৩১ হেন তযু গুণ নাম, মোৰ মুখে অবিশ্ৰাম, কীৰ্ত্তন কৰোক প্ৰভুৰাম । এহি কৃপা কৰাঁ মোক, যত সামাজিক লোক, বোলাঁ ৰাম তেজি আন কাম ॥৩২⏎ ⏎ ⏎ :::১৯ অধ্যায় ::::পদ । ::: নটী সবে শুনি ঋষ্যশৃঙ্গৰ বচন । ভৈলা মিত্ৰ বুলি কৰিলন্ত আলিঙ্গন ॥১ দেখিলে নজানে কিছু ঋষিৰ তনয় । নানা কামকলা ৰসে ভাব দৰশয় ॥২ কেহো জনী আলিঙ্গী ধৰিলা তান গলে । কেহো জনী বসুৱাইলা বস্ত্ৰৰ আঞ্চলে ॥৩ কেহো জনী নিয়া তাঙ্ক বসাইলা কোলাত । স্তনৰ উপৰে কেহো থৈলা তান হাত ॥৪ কেহো জনী তান মুখে মুখে চুমা দিল । বুকুত লগায়া স্তন কেহো সাবটিল ॥৫ কেহো জনী হৃদয়ৰ বস্ত্ৰ দূৰ কৰি । উচ্চ কুচ ভাৰ তাক দেখাৱে সুন্দৰী ॥৬ আপোনাৰ উৰু তান উৰুত লগায় । কটাক্ষে নিৰখি হাসি তোলে মুচুকাই ॥৭ কতো জনী গাৱ ঘেলাৱয় তান সঙ্গে । লয়লাসে হাসে কতো জনী ভুৰুভঙ্গে ॥৮ কতো জনী বাহু ধৰি কৰয় মৰ্দন । কোলে তুলি কতো জনী জান্তয় চৰণ ॥৯ কতো জনী আপোনাৰ গায়ে আওজায় । মুখ কাটি কৰিয়া থাকয় তাকে চাই ॥১০ পাচে ঋষি কুমাৰক কৰি বহুমান । সুগন্ধ শীতল জলে কৰাইলেক স্নান ॥১১ ভস্ম ধূলি তান শৰীৰো দূৰ কৰি । পিন্ধাইলেক কুসুম চন্দন সাদৰি ॥১২ বাকলি গুচায়া দিব্য পিন্ধাৱে বসন । ৰুদ্ৰাক্ষ গুচায়া দিব্য পিন্ধাৱে ভূষণ ॥১৩ শিলিখা গুচায়া দেই কৰ্পূৰ তাম্বুল । সুৰভি শীতল পিন্ধাৱয় কতো ফুল ॥১৪ তালযঙ্গ ধৰি সুললিত গীত গাৱে । মধুৰ মৃদঙ্গ ধৰি কতো জনী বাৱে ॥১৫ কতো লয়লাসে ভঙ্গিভাৱে কৰে নৃত্য । এহি মতে মোহিত কৰিলা তান চিত্ত ॥১৬ সুমন্ত্ৰ বদতি শুনিয়োক মহাশয় । গ্ৰামী জন সঙ্গ পায়া বিভাণ্ডতনয় ॥১৭ ঋষি ধৰ্ম্ম সকলে গুচিল সমুদায় । ভৈল উলমাল নাৰীগণ সঙ্গ পাই ॥১৮ স্ত্ৰী সমস্তক মুনি বুলিলা বচন । তোমাৰ আশ্ৰম কত দূৰ মুনিগণ ॥১৯ তুমি সব মহামিত্ৰ ভৈলাহা আমাৰ । দেখিতে উত্সুক আছে আশ্ৰম তোমাৰ ॥২০ ময়াৱতী সব বোলে শুনা মুনিবৰ । নিকটে আশ্ৰম যাইবা উঠিয়া সত্বৰ ॥২১ শুনি ঋষ্যশৃঙ্গ উঠিলন্ত শীঘ্ৰ কৰি । চলিলা কৌতুকে তাসম্বাৰ হাত ধৰি ॥২২ কথা মতে নৌকাত তুলিলে নাৰীগণে । আশ্ৰম দেখিয়া মুনি ৰঙ্গ ভৈলা মনে ॥২৩ ভালৰ আশ্ৰম তপোবন বিতোপন । নানা ফল ফুলে আমোদিত কৰে মন ॥২৪ হৰিষে ফুৰন্ত ঋষি মায়াবন চাই । মায়াৰূপী সব নাৱ বায়া লৈয়া যায় ॥২৫ নানা কেলি কৌতুক কৰিয়া ঋষি সঙ্গে । মায়ানৌকা পাৰ কৰিলেক মহাৰঙ্গে ॥২৬ শ্ৰম পায়া ঋষিৰ কুমাৰ নিদ্ৰা গৈলা । অনন্তৰে নৌকা আসি অঙ্গদেশে পাইলা ॥২৭ ভাগিল ঋষিৰ নিদ্ৰা পাচে কতোক্ষণে । স্ত্ৰী সকলত মুনি পুছে সঙ্গী মনে ॥২৮ কহিয়োক তুমি সবে স্বৰূপ বচন । নোহোঁ তুমি সবে ঋষি নুহি তপোবন ॥২৯ তুমি সবে আমাক মুহিলা মায়া কৰি । আপোনাৰ দেশে আনি আছা ছল কৰি ॥৩০ কি কাৰণে আনিলা কহিয়ো প্ৰয়োজন । শুনি যোৰহাতে মাতিলেক নাৰীগণ ॥৩১ শুনিয়োক মুনি নকৰিবা কোপ মন । কহিবোঁ তোমাৰ আছে যত প্ৰয়োজন ॥৩২ লোমপাদ ৰাজা অঙ্গদেশ অধিপতি । শান্তা নামে কন্যা তান আছে মহাসতি ॥৩৩ ত্ৰৈলোক্যমোহিনী কন্যা মহাগুণৱতী । কৰিবা বিবাহ তাক তুমি মহামতি ॥৩৪ অপুত্ৰক ৰাজা মনে কৰে অপমান । তুমি যজ্ঞ কৰাইলে হৈবেক পুত্ৰ তান ॥৩৫ দ্বাদশ বত্সৰ বৃষ্টি নাহিকে ৰাজ্যত । অন্নৰ বিকলে দুথ পাৱে প্ৰজা যত ॥৩৬ তুমি গৈলে ৰাজ্যত হৈবেক বৰিষণ । হৈবে লোক সুখী শস্য হৈবেক সম্পন্ন ॥৩৭ লৈয়া যাওঁ তোমাক এহিসে প্ৰয়োজনে । কহিলোঁ কাৰণ মুনি কোপ এৰাঁ মনে ॥৩৮ এহি কথা মাতে নটীগণ নিৰন্তৰ । কোত দিনে পাইলা লোমপাদৰ নগৰ ॥৩৯ শুনি লোমপাদে ঋষ্যশৃঙ্গ আনিবাৰ । আগ বাঢ়ি আসিয়া কৰিলা সতকাৰ ॥৪০ ভৈলন্ত হৰিষ ৰাজা ঋষিক দেখিয়া । কৰিল ঋষিক পূজা পাদ্য অৰ্ঘ্য দিয়া ॥৪১ যেবে অঙ্গদেশে আসি ভৈলন্ত প্ৰবেশ । তেবে জল বৃষ্টি মেঘে কৰিলা অশেষ ॥৪২ ভৈল শস্য সম্পূৰ্ণ ৰাজ্যত নিৰন্তৰ । নানা ভোগ ভুঞ্জি সুখী ভৈলা সবে নৰ ॥৪৩ লোমপাদে নানাদ্ৰব্য একত্ৰ কৰিল । ঋষ্যশৃঙ্গ মুনিত শান্তাক বিহা দিল ॥৪৪ ভৈল কুতূহল মুনি পায়া কন্যাৰত্ন । পাচে যজ্ঞ কৰিতে ৰাজাৰ ভৈল যত্ন ॥৪৫ একত্ৰ কৰিয়া যত যজ্ঞৰ সম্ভুত । কৰিলা যুগুতি পুৰোহিত সমন্বিত ॥৪৬ অশ্বমেঘ মহাযজ্ঞ ৰাজা আৰম্ভিল । ঋষ্যশৃঙ্গ যজ্ঞত কৌতুকে প্ৰবেশিল ॥৪৭ পৰম পণ্ডিত সৰ্ব্ব কৰ্ম্মত কুশল । শুভ সময়ত আচৰিলা সুমঙ্গল ॥৪৮ লোমপাদ ৰাজা ভৈল যজ্ঞত দীক্ষিত । যজ্ঞকাৰ্য্য কলা ক্ৰিয়া কাৰ্য্য সুশিক্ষিত ॥৪৯ সাঙ্গোপাঙ্গে কৰিলাহা নৰপতি । পাইলন্ত যজ্ঞত পুত্ৰ বৰ মহামতি ॥৫০ উপজিলা চাৰি পুত্ৰ পৰম মহন্ত । বুদ্ধিবল তেজ মহা গুণে গুণৱন্ত ॥৫১ শান্তাৰে সহিতে ঋষ্যশৃঙ্গ মহা ঋষি । লোমপাদ আশ্ৰমত ৰহিলা হৰিষি ॥৫২ সম্প্ৰতি আছন্ত শান্তা সমে কুতূহলে । তাহান চৰিত্ৰ যত কহিলোঁ সকলে ॥৫৩ ঋষ্যশৃঙ্গ আনি যজ্ঞ কৰিয়ো নৃপতি । হৈবেক তোমাৰ তেবে উত্তম সন্ততি ॥৫৪ ভৈলন্ত হৰিষ সুমন্ত্ৰৰ কথা শুনি । দশৰথ ৰাজা মাতিলন্ত মনে গুণি ॥৫৫ :::২০ অধ্যায় :::ঋষ্যশৃঙ্গৰ উপস্থিতিত যজ্ঞ :::: শুনিয়োক সুমন্ত্ৰ কথা কহিলা বিশেষ । যাইবোঁ মই লোমপাদ নৃপতিৰ দেশ ॥১ পাত্ৰ মিত্ৰ পুৰোহিত চলিয়ো সকল । এহি বুলি যাত্ৰা কৰিলন্ত মহাবল ॥২ বশিষ্ঠ প্ৰমুখ্যে পুৰোহিতগণ ৰঙ্গে । চলিলা হৰিষে সবে নৃপতিৰ সঙ্গে ॥৩ সুমন্ত্ৰ সহিতে আঠ পাত্ৰ চলি গৈলা । গজ বাজী ৰথ সেনা সাজি লগে লৈলা ॥৪ কাহালি মুহুৰি ভেৰী তৰল মৃদঙ্গ । ঢাক ঢোল দুন্দুভি শবদে টলবল ॥৫ চিন্ন চোণ্ডা ধ্বজদণ্ড গাহুল বম্বাল । নৃপতিৰ আগে পাচে চলিলা সকল ॥৬ কাঞ্চনে ৰচিত ৰথে চড়িল নৃপতি । কটকৰ ভৰে দলদপ বসুমতী ॥৭ ৰাজাৰ উপনে ছত্ৰ প্ৰকাশে ধৱল । আকাশে প্ৰকাশে যেন চন্দ্ৰৰ মণ্ডল ॥৮ ত্ৰিভুবন চমত্কাৰ ৰাজাৰ পয়ান । কম্পে সুৰাসুৰ যহ তৰতৰিমান ॥৯ হেন আড়ম্বৰে অঙ্গদেশে প্ৰবেশিলা । লোমপাদ নৃপতিৰ আশ্ৰমে মিলিলা ॥১০ দেখি লোমপাদৰ হৰিষ ভৈল মন । দশৰথ নৃপতিক কৰিলা বন্দন ॥১১ কৃতাঞ্জলি কৰি ধৰি প্ৰণতি প্ৰচুৰ । দশৰথ ৰাজাক নিলেক অন্তঃপুৰ ॥১২ সুবৰ্ণৰ সিংহাসন দিলা বসিবাক । পাদ্য অৰ্ঘ্য দিয়া পূজা কৰিলা ৰাজাক ॥১৩ বশিষ্ঠক আসন দিলন্ত মহাবীৰে । ধুয়ায়া চৰণ পাদোদক লৈলা শিৰে ॥১৪ দশৰথ নৃপতিক কৰে ৰাজা স্তুতি . তযু আগমনে ভৈল থানৰ মুকুতি ॥১৫ আপুনি মিলিলা আসি মোহোৰ গৃহত । নজানোহো মই ভাগ্য কৰি আছোঁ কত ॥১৬ ত্ৰিভুবনে নাহি তুমি হেন মহাৰাজ । আদেশিয়ো মোক মই কৰোঁ কিবা কাজ ॥১৭ কিবা প্ৰয়োজনে হুয়া আছে আগমন । শুনি দশৰথে পাছে বুলিলা বচন ॥১৮ শুনিয়ো নৃপতি মোৰ নাহিকে সন্তান । ঋষ্যশৃঙ্গ মহামুনি আছে তযু স্থান ॥১৯ তেহে যজ্ঞ কৰাইলেসে হৈবেক তনয় । তাঙ্ক নিবে প্ৰতি আসি আছোঁ মহাশয় ॥২০ শুনি লোমপাদে ঋষ্যশৃঙ্গক আনিল । নমস্কাৰ কৰি দুয়ো ৰাজা সাদৰিল ॥২১ সুবৰ্ণৰ আসন ঋষিক আনি দিলা । দুয়ো ৰাজা বিস্তৰ ঋষিক সন্তোষিলা ॥২২ লোমপাদে বুলিলন্ত বচন বিনয় । এন্তে দশৰথ ৰাজা হুয়ো পৰিচয় ॥২৩ প্ৰাণসম এন্তে মোৰ বান্ধৱ বিচিত্ৰ । কত কোটি পুণ্যেসে ইহাঙ্ক পাইলোঁ মিত্ৰ ॥২৪ ইহানে দুহিতা শান্তা মাগিয়া আনিলোঁ । যত্ন কৰি আনিয়া তোমাত বিহা দিলোঁ ॥২৫ এন্তে সে জানিবা নিজ শ্বশুৰ তোমাৰ । কৰিয়োক ঋষি আবে আঙ্ক উপকাৰ ॥২৬ মনত অসুখ আন নাহিকে তনয় । সিহেতু তোমাত ৰাজা কৰিলা আশ্ৰয় ॥২৭ শুনি মুনি ঋষ্যশৃঙ্গ ভৈলা সুপ্ৰসন্ন । শান্তা সমন্বিতে ভৈলা চলিবাক মন ॥২৮ শান্তাৰ কৌতুক অতি পিতৃক দেখিয়া । মাৱক দেখিতে দশ গুণে ভৈল হিয়া ॥২৯ দেখি লোমপাদক আশ্বাসি দশৰথ । শান্তা সমে ঋষিপুত্ৰ গৈলন্ত লগত ॥৩০ পাত্ৰ পুৰোহিত সৈন্য সমে নৃপবৰ । ত্বৰিত গমনে পাইলা অযোধ্যা নগৰ ॥৩১ শান্তা আসিবাৰ শুনি তিনি মহা দই । কৌশল্যা সুমিত্ৰা শান্তী সুন্দৰী কৈকেয়ী ॥৩২ হৰসফৰস কৰি আসিল বঝাই । গলাবান্ধি ধৰিলা শান্তাক লাগ পাই ॥৩৩ নিলন্ত গৃহক হৰিষৰ নাই পাৰ । শান্তা সতী কৰিলা মাতৃক নমস্কাৰ ॥৩৪ সবে মহাদই আসি শান্তাক বেঢ়িলা । অন্তঃপুৰ মাজে মহা আনন্দ মিলিলা ॥৩৫ সমস্তৰে আনন্দ শান্তাক লাগ পাই । তান্ত বিলে কাৰো আৰ পুত্ৰ জীউ নাই ॥৩৬ এতেকে শান্তাক পায়া সবে শত মাৱে । বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ আনি দিলা গাৱে গাৱে ॥৩৭ দশৰথ ৰাজা ঋষ্যশৃঙ্গক আনিয়া । কৰিলা বিস্তৰ পূজা পাদ্য অৰ্ঘ্য দিয়া ॥৩৮ আন্তে হন্তে হৈব মোৰ মনোৰথ সিদ্ধি । ভৈলন্ত আনন্দ যেন পায়া নৱ নিধি ॥৩৯ এহি বুলি অৰ্চ্চা কৰিলন্ত বহুতৰ । যেন বৃহস্পতিক পূজিলা পুৰন্দৰ ॥৪০ কৰিলন্ত নৃপতি অনেক সম্ভাষণ । পূজা পায়া ঋষিৰ হৰিষ ভৈল মন ॥৪১ অযোধ্যাতে ৰহিলন্ত শান্তাৰে সহিত । যেন দেৱগুৰু স্বৰ্গপুৰে ভৈলা থিত ॥৪২ অনন্তৰে নৃপতি যজ্ঞৰ ঘোঁড়া আনি । বিধিৱতে অভিষেক কৰি মহামানী ॥৪৩ ৰখিয়া কটক দিলা লগত অনেক . মেলি দিয়া ঘোঁড়াক পালিলা বৰিষেক ॥৪৪ বসন্ত প্ৰবেশ ভৈলা গুচিয়া শিশিৰ । আৰম্ভিলা যজ্ঞ পায়া আদেশ মুনিৰ ॥৪৫ বশিষ্ঠে কহিলা যত যজ্ঞৰ সম্ভাৰ । অনেক দেশৰ দ্ৰব্য আনিলা অপাৰ ॥৪৬ সুমন্ত মন্ত্ৰীক দশৰথে আদেশিলা । অনেক দেশৰ দ্ৰব্য সুমন্ত্ৰ আনিলা ॥৪৭ সুবৰ্ণ ৰজত ৰত্ন অনেক ভাজন । কস্তুৰি কুমকুম লখি অগৰু চন্দন ॥৪৮ মুকুতা প্ৰবাল মণি মাণিক কৰ্পূৰ । দিব্য ব্যস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ আনিলা প্ৰচুৰ ॥৪৯ আনো নানা দ্ৰব্য আনিলন্ত বহুতৰ । শুভক্ষণে যজ্ঞ আৰম্ভিলা নৃপবৰ ॥৫০ যজ্ঞৰ কথাক শুনি মনত হৰিষি । অযোধ্যাক আসিলা অনেক মহাঋষি ॥৫১ কাশ্যপ কপিল কাৰুকলু কাত্যায়ন । ৰামদেব দেৱল দুৰ্ব্বাসা তপোধন ॥৫২ ৰাম পৰাশৰ ভৃগু ভাৰ্গৱী গৌতম । অত্ৰি বিশ্বামিত্ৰ ত্ৰিতমুনি নৰোত্তম ॥৫৩ মৰীচি চ্যৱন চন্দ্ৰাবিন্দু ভৰদ্বাজ । অঙ্গিৰস অগস্তি নাৰদ ঋষিৰাজ ॥৫৪ সনক সনন্দ কন্দ সনতকুমাৰ । পুলস্তি পুলহ সনাতন বেদসাৰ ॥৫৫ অস্তিসেন মুনি মাৰ্কন্দেয় সিদ্ধেশ্বৰ । ইসব প্ৰমুখ্যে মহামুনি নিৰন্তৰ ॥৫৬ আসিলা কৌতুকে নৃপতিৰ যজ্ঞ স্থান । দশৰথে সবাকো কৰিলা বহুমান ॥৫৭ ঋষি ঋষ্যশৃঙ্গে পাচে হুয়া শুদ্ধচিত । ৰাজাক কৰিলা মহা যজ্ঞত দীক্ষিত ॥৫৮ অভিষেক হুয়া ৰাজা পাত্ৰক বৰিলা । বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ গন্ধ চন্দনে অৰ্চ্চিলা ॥৫৯ কুশহস্ত হুয়া ৰাজা বিষ্ণুক সুমৰি । সভাৰ্য্যে বসিলা চিত্ত সাৱধান কৰি ॥৬০ আঠ পাত্ৰ বসিলা ৰাজাৰ অনুক্ৰমে । যাৰ যেন কাৰ্য্য তাক চিন্তন্ত নিয়মে ॥৬১ ঋষ্যশৃঙ্গ মন্ত্ৰ পঢ়ি যজ্ঞ আৰম্ভিলা । নৃপতিৰ পুত্ৰ হেতু সঙ্কল্প কৰিলা ॥৬২ মন্ত্ৰ পঢ়ি মুনি সবে কৰিলা আহ্বান । দেৱে সমে পশুপতি আইলা যজ্ঞথান ॥৬৩ বিভাণ্ডে দেখন্ত ঋষ্যশৃঙ্গ নাই ঘৰে । ধ্যান কৰি তেখনে জানিলা মুনিবৰে ॥৬৪ দশৰথ ৰাজা মোৰ নিলেক তনয় । পুত্ৰ প্ৰয়োজনে যজ্ঞ কৰে মহাশয় ॥৬৫ ধ্যানে জানি পাচে বিভাণ্ডক মহাঋষি । অযোধ্যাক আসিলন্ত পৰম হৰিষি ॥৬৬ বিভাণ্ডক ঋষিক দেখিয়া নৰেশ্বৰ । পাদ্য অৰ্ঘ্য দিয়া তাঙ্ক কৰিলা সাদৰ ॥৬৭ বিভাণ্ডক দেখিয়া সকলে মুনিগণ । সাদৰিলা বুলি তাঙ্ক মধুৰ বচন ॥৬৮ কৰিলন্ত বিভাণ্ডকে প্ৰশংসা ৰাজাক । পুত্ৰ সমে বসিলন্ত যজ্ঞ কৰিবাক ॥৬৯ কৰন্ত হৰিষে যজ্ঞ যত মুনিগণ । থানে থানে কৰিলন্ত দ্ৰব্য নিৰূপণ ॥৭০ হুয়া ব্ৰহ্মচাৰী মন সাৱধান কৰি । ভৈলা শুদ্ধ প্ৰথমতে বিষ্ণু বিষ্ণু স্মৰি ॥৭১ মূল মন্ত্ৰ উচ্চাৰিয়া ব্ৰাহ্মণ সকল ।. নিৰন্তৰে উচ্চাৰিলা স্বস্তি সুমঙ্গল ॥৭২ সাঙ্গোপাঙ্গে পূজিলন্ত যজ্ঞ পুৰুষক । দশৰথ ৰাজা মনে চিন্তয় পুত্ৰক ॥৭৩ পুত্ৰ মন্ত্ৰ জপ ৰাজা কৰে মনে মনে । অগ্নি প্ৰস্থাপন কৰিলন্ত শুভক্ষণে ॥৭৪ অনন্তৰে দ্বিজগণে আহুতি কৰিল ।. মূৰুখ মাধৱে আদিকাণ্ড বিৰচিল ॥৭৫ নমো নমো নাৰায়ণ চৰণত ধৰি । দশৰথ গৃহে ৰামৰূপে অৱতৰি ॥৭৬ নিজ গুণে জগতৰ পূৰিলাহা মন । বোলোঁ ৰাম ৰাম সবে সভাসদগণ ॥৭৭ All content in the above text box is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike license Version 4 and was originally sourced from https://sources.wikipedia.org/w/index.php?diff=prev&oldid=334756.
  This site is not affiliated with or endorsed in any way by the Wikimedia Foundation or any of its affiliates. In fact, we fucking despise them.
|